Özet Bu çalışma, örgütlerde stratejik karar alma süreçlerinin yalnızca rasyonel analizlere dayalı teknik mekanizmalar olarak değil, aynı zamanda güç ilişkileri, çıkar dengeleri ve politik etkileşimler çerçevesinde şekillenen çok katmanlı süreçler olarak ele alınması gerektiği varsayımından hareket etmektedir. Araştırmada nitel yöntem benimsenmiş ve karşılaştırmalı vaka analizi yaklaşımı kullanılarak farklı sektörlerde gerçekleşmiş beş stratejik karar süreci incelenmiştir. İncelenen vakalar, örgütsel kararların oluşumunda bilgi kontrolü, etkileme stratejileri, koalisyon yapıları ve söylemsel çerçeveleme gibi politik unsurların belirleyici rol oynadığını ortaya koymaktadır. Elde edilen bulgular, stratejik karar alma süreçlerinin doğrusal, öngörülebilir ve tamamen rasyonel yapılardan ziyade, aktörler arası etkileşimlerin, güç asimetrilerinin ve bağlamsal faktörlerin etkisi altında gelişen dinamik yapılar olduğunu göstermektedir. Ayrıca kararların uygulanabilirliği ve sürdürülebilirliğinin, kararın teknik içeriğinden çok sürecin kapsayıcılığı, meşruiyeti ve yönetim biçimi ile yakından ilişkili olduğu belirlenmiştir. Bununla birlikte, farklı örgütsel bağlamlarda politik davranışların yoğunluğu ve ortaya çıkış biçiminin değişkenlik gösterdiği; özellikle belirsizlik düzeyi yüksek, rekabet baskısının yoğun olduğu ortamlarda bu davranışların daha görünür ve etkili hale geldiği tespit edilmiştir. Çalışma, stratejik karar alma süreçlerinin anlaşılmasında politik boyutun ihmal edilmemesi gerektiğini vurgulamakta ve bu süreçlerin sosyal, ilişkisel ve bağlamsal dinamiklerle birlikte ele alınmasının önemine dikkat çekmektedir. Bu yönüyle araştırma, örgütsel karar alma literatürüne daha gerçekçi, eleştirel ve bütüncül bir perspektif sunmayı amaçlamaktadır. Anahtar Kelimeler: Stratejik Karar Alma, Örgütsel Politika, Güç İlişkileri, Politik Davranışlar, Vaka Analizi Abstract This study is based on the assumption that strategic decision-making processes in organizations should not be considered solely as technical mechanisms grounded in rational analysis, but rather as multi-layered processes shaped by power relations, interest dynamics, and political interactions. A qualitative research design was adopted, and a comparative case study approach was employed to examine five strategic decision-making processes across different sectors. The cases analyzed reveal that political elements such as information control, influence strategies, coalition-building, and discursive framing play a decisive role in the formation of organizational decisions. The findings indicate that strategic decision-making processes are not linear, predictable, and purely rational structures; instead, they are dynamic processes shaped by interactions among actors, power asymmetries, and contextual factors. Furthermore, the implementability and sustainability of decisions are found to be more closely related to the inclusiveness, legitimacy, and governance of the process rather than the technical content of the decision itself. In addition, it has been observed that the intensity and manifestation of political behavior vary across different organizational contexts, becoming more visible and influential particularly in environments characterized by high uncertainty and intense competitive pressure. The study emphasizes that the political dimension should not be neglected in understanding strategic decision-making processes and highlights the importance of analyzing these processes within their social, relational, and contextual dynamics. In this respect, the research aims to contribute a more realistic, critical, and holistic perspective to the organizational decision-making literature..
Muslumov et al. (Sun,) studied this question.