Zeegrasvelden zijn onderwaterweiden die heel belangrijk zijn voor kustnatuur. Ze bieden schuil- en kraamkamers voor vissen en ongewervelden, slaan koolstof op in de bodem en helpen de kust te beschermen. Toch gaan zeegrasvelden wereldwijd achteruit door vervuiling, verstoring van de zeebodem en klimaatverandering. Om deze velden te herstellen, kan je volwassen planten verplanten, maar dat is duur en moeilijk op grote schaal. Herstel met zaden is goedkoper en laat ook meer genetische variatie toe, maar wordt afgeremd door zaaddormantie, lage kieming en kwetsbare jonge zaailingen. In dit doctoraat onderzocht ik hoe licht, plantenhormonen en mariene hittegolven de kieming en vroege ontwikkeling van zaden van het zeegras Zostera marina beïnvloeden. Ik toon aan dat gerichte behandeling met het hormoon gibberellinezuur (GA₃) en licht de kieming sterk kan verhogen, zonder de zaailingen te schaden. Andere stoffen, zoals rookwater, kunnen kieming juist onderdrukken. Daarnaast laat ik zien dat mariene hittegolven de kieming en zaailinggroei verstoren en dat de veilige temperatuurmarge voor jonge planten klein is. Samen laten deze resultaten zien dat slimme zaadbehandelingen het succes van zaadgebaseerd zeegrasherstel kunnen vergroten, maar dat klimaatverandering tegelijk duidelijke grenzen stelt aan waar en wanneer herstel kansrijk is.
Riccardo Pieraccini (Wed,) studied this question.