yüzyılın ilk çeyreğinde yaşanan savaşların yarattığı zorluklar, Türkiye’nin imar politikalarını ve bu çerçevede gelişen çevre koruma anlayışını derinden etkilemiştir. Cumhuriyet’in ilanından sonra şekillenen bayındırlık faaliyetleri, çevresel iyileştirme ve ekonomik kalkınma hedefleriyle iç içe yürütülmüştür. Bu çalışma, Cumhuriyet İdaresi’nin 1923-1938 yılları arasında çevreyi koruma, doğal kaynakları sürdürülebilir biçimde kullanma ve ekonomik kalkınmayı sağlama yönündeki uygulamalarını tarihsel bir perspektiften incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma ayrıca, geçmişin deneyimlerinden hareketle gelecek nesillere yönelik sürdürülebilir bir çevre vizyonuna katkı sağlamayı hedeflemektedir. Araştırmada doküman analizi tekniği kullanılmıştır. Cumhurbaşkanlığı Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü Cumhuriyet Arşivinde yer alan belgeler ile dönem basınında yayımlanan haber ve yazılar incelenmiştir. Elde edilen belgeler, dönemin çevre politikalarıyla bayındırlık faaliyetleri arasındaki ilişkiyi ortaya koymak üzere değerlendirilmiştir. Cumhuriyet İdaresi’nin çevre koruma politikaları, ekonomik kalkınma hedeflerinden bağımsız değildir. Şehir planlaması, ormanların korunması ve su kaynaklarının yönetimi gibi uygulamalar, modern ve sağlıklı bir çevre oluşturma vizyonunun temellerini atmıştır. Ancak “tüten baca” anlayışıyla öne çıkan sanayileşme politikaları, kimi zaman çevresel duyarlılığın geri planda kalmasına yol açmıştır. Buna rağmen dönem, Türkiye’de çevre bilincinin kurumsal düzeyde şekillenmeye başladığı bir süreci temsil etmektedir.
Duygu Yılmaz (Mon,) studied this question.