Bu çalışma, Türk halk müziği ve âşıklık geleneğinin önemli temsilcilerinden Âşık Veysel’in (1894–1973) Uzun İnce Bir Yoldayım adlı eserini iki farklı icra yaklaşımı üzerinden karşılaştırmalı olarak incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada eser, özgün âşık icrası ile modern sahne yorumcusu kimliğiyle öne çıkan Cengiz Özkan’ın icrası üzerinden ölçü düzeyinde karşılaştırmalı performans temelli analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir. Araştırma, nitel araştırma desenlerinden betimsel analiz yaklaşımına dayanmaktadır. Veri kaynağını, her iki icracıya ait performans kayıtlarının yeniden notaya alınması ve bu icraların usûl algısı, tempo davranışı, karar–güçlü ilişkisi, bağlama eşliği modeli ve söz–müzik etkileşimi gibi parametreler doğrultusunda, performans temelli analiz yaklaşımıyla çözümlenmesi oluşturmaktadır. Bulgular, Âşık Veysel icrasında söz merkezli, metrik açıdan daha esnek ve anlatı temelli bir performans estetiğinin öne çıktığını; Cengiz Özkan yorumunda ise ölçüsel istikrarın, kontrollü dinamik geçişlerin ve yapılandırılmış eşlik anlayışının belirginleştiğini göstermektedir. Elde edilen sonuçlar, âşıklık geleneğinin sözlü kültür bağlamındaki organik icra pratiği ile modern sahne estetiği arasındaki dönüşümü görünür kılmakta; aynı ezgisel yapının farklı performans estetikleri üretebildiğini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda eserin icra biçiminin durağan bir yapıdan ziyade canlı ve dönüşebilir bir karakter taşıdığı, modern icra yaklaşımlarında esere yönelik farklı performans biçimlerinin ortaya çıkabildiği değerlendirilmektedir.
Mehmet Kürşad Türkay (Wed,) studied this question.