Son yıllarda, birey-merkezli psikopatoloji modellerinin klinik çeşitliliği ve bağlamsal etmenleri yeterince yansıtamadığına dair bulgular, psikoterapi araştırmaları yazınında sosyal adalet odaklı yaklaşımlara yönelik artan bir ilgiyi beraberinde getirmiştir. Bu derlemenin amacı, psikoterapide sosyal adalet yaklaşımının Türkiye’deki klinik uygulamalarında karşılaşılabilecek olası etik sorunları ortaya koymak ve bu sorunlara yönelik uygulamaya dönük etik ilkelere dayanan çözüm önerileri sunmaktır. Bu doğrultuda çalışma eleştirel anlatı (critical narrative review) niteliğinde bir inceleme olarak şekillendirilmiş; ulusal ve uluslararası hakemli makaleler, kuramsal kaynaklar ile Amerikan Danışmanlık Birliği American Counseling Association (ACA), Türk Psikologlar Derneği ve Türkiye Psikiyatri Derneği gibi ilgili meslek kuruluşlarının etik yönergeleri çerçevesinde değerlendirilmiştir. Çalışmanın bulguları, Bronfenbrenner’ın Ekolojik İnsan Gelişim Modeli temelinde üç eksende özetlenmiştir: (1) Problem tanımlama ve sorumluluk paylaşımı süreçlerinde bireysel özerklik ile sistemik faktörler arasında denge kurulması; (2) Terapötik müdahale sınırlarının etik çerçevede belirlenmesi ve (3) Değerlerin empoze edilme riskine karşı kültürel alçakgönüllülük ve epistemik adalet ilkelerinin gözetilmesi. Bu çalışma, bireysel psikopatoloji odaklı geleneksel modellerin kısıtlılıklarını aşarak, Türkiye’deki klinik uygulamalarda sosyal adalet temelli bir yaklaşımın getirdiği etik ikilemleri kuramsal ve yerel mevzuat çerçevesinde analiz etmesi ve bu sorunlara yönelik ekolojik sistem kuramı bağlamında somut, etik çözüm önerileri sunması bakımından özgün bir katkı sunmaktadır.
Demirci et al. (Tue,) studied this question.