Η ένταξη των ιστοριών και των μύθων στον χώρο της συμβουλευτικής εδράζεται στην ιδιότητά τους να προσομοιώνουν ανθρώπινες καταστάσεις, που σχετίζονται με κεντρικά προβλήματα της ζωής μας. Συνήθως πραγματεύονται παραβιάσεις της εκάστοτε θεωρούμενης κανονικότητας και αφορούν ζητήματα κοινωνικών συγκρούσεων, κατά κανόνα συμβάλλοντας στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Οι ιστορίες, τόσο ως προϊόν μυθοπλασίας όσο και ως αφήγηση από μέρους των θεραπευομένων, λειτουργούν ως ένα μέσο δόμησης της πραγματικότητας και ταξινόμησης των εμπειριών σε μια ακολουθία, με διάκριση συχνά αιτιακών σχέσεων μεταξύ των μερών της. Στο πλαίσιο της θεραπείας, θεραπευτής και θεραπευόμενος καλούνται να ‘συνεργαστούν’ προς την αναθεώρηση μιας ακολουθίας κοινωνικών γεγονότων και προς την πιο λειτουργική και ικανοποιητική επαναξιολόγησή τους. Οι πολιτισμικά διαθέσιμες ιστορίες και μεταφορές μπορούν να βοηθήσουν στη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής αφήγησης και πλοκής της ιστορίας, σε συνάρτηση με το συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο όπου ο θεραπευόμενος ανήκει. Με βάση τα παραπάνω μπορεί να μελετηθεί και να ενταχθεί η μυθική ιστορία του Οιδίποδα στο πλαίσιο της συμβουλευτικής. Η ιστορία αυτή έχει κατά κύριο λόγο χρησιμοποιηθεί από τον Φρόυντ για την τεκμηρίωση της ψυχαναλυτικής θεωρίας, με βαθιά επίδραση στην ψυχολογία. Η αινιγματική όμως αυτή ιστορία έχει και πολλές άλλες διαστάσεις. Η παρούσα εισήγηση επιχειρεί να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο ο Οιδίπους διαχειρίζεται τελικά την τραγική αποτυχία των σχεδίων του και πώς αυτός μπορεί να αξιοποιηθεί στον χώρο της συμβουλευτικής.
Despina Moraitou (Wed,) studied this question.