Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatının önemli isimlerinden birisi olan Sabahattin Ali, yalın ve güçlü anlatımı, anlaşılır üslubu, toplumcu gerçekçi yaklaşımıyla edebî kanonda kendine özgü, müstesna bir yere sahiptir. Gündelik hayattan aktardığı ya şam kesitleri, okuyucuya edebî bir hazzın yanı sıra, Türkiye beşerî coğrafyasına iliş kin de gerçekçi izlekler sunar. Yazarın yapıtlarının bir diğer önemli özelliği de yalın betimlemeler yanında, görsel göstergelere, özellikle de davranışsal betimlemelere ve beden dili ögelerine yer vermesidir. Özellikle karakter betimlemeleri yapılırken, sıklıkla dış görünüş, el kol hareketleri, beden donatıları gibi sözlü iletişime dair geri plan beklentileri hakkında detaylar verilerek, karakterlerin ruh dünyaları hakkında bilgiler aktarılır. Bu görsel ve davranışsal betimlemeler benlik sunumuna aracılık ettiği kadar, aynı zamanda karakterlerin toplumsal statüleri, tabi oldukları kültürel ve toplumsal çevreye dair de önemli ipuçları sunar. Bu çalışmada, edebî bir metinde görsel ve davranışsal betimlemelerin ihtiva ettiği anlamsal, bağlamsal ve simgesel kodlar aracılığıyla karakterlerin kamusal alandaki benlik sunumlarının analizini yap mak amaçlanmıştır. Çalışmada Sabahattin Ali’nin Ses adlı öyküsündeki davranışsal betimlemeler ve beden dili temsilleri Erving Goffman’ın “Günlük Yaşamda Benliğin Sunumu” adlı kuramsal yaklaşımı odağında, nitel araştırma yöntemlerinden seman tik/gizil tematik analiz, betimsel analiz ve duygu analizi yöntemleri ile incelenmekte dir. Goffman’cı benlik sunumu yaklaşımının öykü karakterlerinin beden dili temsil leriyle şekillenen kişilik özellikleri ve ruh hallerine dair sunduğu veriler seçilen edebî metne yönelik özgün bir değerlendirme olması bakımından önemlidir. Sonuç olarak, çalışmada, yerleşik normlara uymadığı için sistemin dışında kalan bir halk ozanının, kültürel sermaye ve sınıfsal eşitsizlik kavramları bağlamında değersizleşen kimli ği ve yaşadığı hayal kırıklığının bedenine yansıyan unsurları analiz edilmiş olup, Goffman’cı izlekte sesini bulamayan, benliğini sahneleyemeyen bireyin geri planda kaldığı, modern olanın otantik olana üstün geldiği ve alt sınıf temsillerinin büyük ölçüde görünmez kılınmış olduğu yönünde bulgular elde edilmiştir.
Fahrünnisa Kazan (Thu,) studied this question.