پیادهراههای شهری نقش مهمی در ارتقای کیفیت فضاهای عمومی، تقویت تعاملات اجتماعی و شکلگیری محیطهایی با مقیاس انسانی دارند. در سالهای اخیر، توجه پژوهشهای شهری از تمرکز صرف بر ویژگیهای کالبدی فضاها به سوی ابعاد تجربی و ادراکی محیط شهری معطوف شده است. با وجود مطالعات گسترده درباره پیادهمداری، شناخت نظاممند از نحوه تأثیر پیکربندیهای فضایی مختلف بر ادراک کاربران همچنان محدود است. پژوهش حاضر با هدف بررسی کیفیت ادراکی پیادهراههای شهری انجام شده و ارزیابی کاربران از این فضاها را بر اساس شاخصهایی چون تصویرپذیری، خوانایی، جذابیت بصری، احساس امنیت، سرزندگی و نظم فضایی تحلیل میکند. در این پژوهش با استفاده از روش ارزیابی بصری، شرکتکنندگان شش تصویر از پیادهراههای شهری با ساختارهای فضایی متفاوت را ارزیابی کردند. در مجموع 384 پرسشنامه معتبر جمعآوری شد و پایایی ابزار پژوهش با ضریب آلفای کرونباخ 0.969 تأیید گردید. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان داد که نوع پیکربندی فضایی پیادهراهها تأثیر معناداری بر ارزیابی ادراکی کاربران دارد، در حالی که تفاوت معناداری میان ارزیابی زنان و مردان مشاهده نشد. همچنین مقایسههای زوجی نشان داد برخی از پیکربندیهای فضایی به طور معناداری ادراک مثبتتری در میان کاربران ایجاد میکنند. یافتههای پژوهش بر اهمیت انسجام فضایی، خوانایی محیط و سازمانیافتگی بصری در شکلگیری ادراک مثبت از پیادهراههای شهری تأکید دارند و میتوانند در هدایت راهبردهای طراحی برای ارتقای کیفیت فضاهای پیادهمحور مورد استفاده قرار گیرند.
Nasab et al. (Wed,) studied this question.