Sosyal Sermayenin Örgütsel Özdeşleşme Üzerindeki Etkisi: Çağrı Merkezi Çalışanları Üzerine Bir Çalışma

Son on yıl içinde, ekonomistler, siyaset bilimciler ve sosyologlar tarafından sosyal sermayenin tanımı ve ölçümü üzerine çok sayıda araştırma yapıldığı görülmektedir. Bu durum, büyük ölçüde sosyal sermayenin, ekonomik ve kurumsal performanstaki mekânsal farklılıkları açıklama gücüne olan akademik ve politik ilgi ile motive edilmiştir. Sosyal sermaye hakkında daha önceleri yapılan araştırmaların çoğunun, tanımlar, ölçüm sorunları veya sosyal sermayenin sonuçları üzerinde yoğunlaştığını söylemek mümkündür. Çağrı merkezleri, yüksek iş yükü, performans baskısı, duygusal emek gerekliliği ve yoğun denetim mekanizmaları gibi yapısal özellikleri nedeniyle çalışanlar açısından stresli ve tükenmişliğe açık çalışma ortamları sunabilmektedir. Bu bağlamda, çalışanların örgütle kurduğu psikolojik bağın niteliği ve sosyal ilişkiler ağı, birey bazında ve de örgütsel düzeyde önemli rol üstlenmektedir. Bu çalışma kapsamında, Diyarbakır’daki çağrı merkezi çalışanlarının sosyal sermaye algılarının örgütsel özdeşleşme üzerindeki etkilerini sistematik bir şekilde incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırma kolayda örnekleme yöntemi ile 207 adet çalışanın katılımı ile gerçekleştirilmiş olup veriler Yapısal Eşitlik Modellemesi ile analiz edilmiştir. Analiz sonuçları, sosyal sermayenin yapısal (β=0.517; p