Servet-i Fünûn dönemi, Türk edebiyatında Batı etkilerinin belirginleştiği ve özellikle Fransız edebiyatının estetik an-layışının yoğun biçimde hissedildiği bir modernleşme sürecini temsil etmektedir. Bu makalede, Servet-i Fünûn şiirinde öne çı-kan ölüm, kaçış ve tabiat temaları tematik bir çerçevede incelenmiştir. Çalışmanın amacı, söz konusu temaların dönemin sa-natçıları tarafından hangi anlam bağlamında ele alındığını ve bireyin iç dünyasıyla nasıl ilişkilendirildiğini ortaya koymaktır. Araştırmanın temel problemi, Servet-i Fünûn sanatçılarının eserlerinde bu üç temanın neden yoğunluk kazandığı ve bu te-malar arasında nasıl bir bütünlük kurulduğudur. Bu doğrultuda çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş; dönemin seçilmiş edebî metinleri tematik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Analiz sürecinde Servet-i Fünûn döneminin sosyal, psikolojik ve estetik özellikleri dikkate alınmıştır. Elde edilen bulgular, ölüm temasının bireyin varoluşsal bunalımını ve karamsarlığını yansıttığını; kaçış temasının ise toplumsal ve siyasal sınırlamalar karşısında geliştirilen estetik bir uzaklaşma biçimi olduğunu göstermektedir. Tabiat teması ise bu kaçışın gerçekleştiği sembolik bir alan olarak işlev görmekte ve sanatçının ruh hâlinin yansıtılmasında önemli bir rol üstlenmektedir. Sonuç olarak, ölüm, kaçış ve tabiat temalarının birbirini tamamlayan bir ya-pı oluşturduğu ve Servet-i Fünûn şiirinde bireysel duyarlılığı derinleştiren temel unsurlar olduğu tespit edilmiştir.
Hairatullah BARLAS (Thu,) studied this question.