Bu araştırma, ebeveynlerin duygusal sosyalleştirme tutumlarının çocukların zorbalık ve kurban davranışları ile mizaç özellikleri üzerindeki etkilerini, demografik değişkenler bağlamında incelemiştir. Bulgular, ebeveynlerin sıkıntı, cezalandırıcı, küçümseyici ve duyguya odaklı tepkilerinin çocukların sosyal ve duygusal gelişiminde belirleyici rol oynadığını ortaya koymuştur. Özellikle cezalandırıcı ve küçümseyici ebeveyn tepkilerinin olumsuz mizaç özellikleri ve zorbalık davranışları ile ilişkili olduğu; duyguya odaklı tepkilerin ise kurban davranışlarını artırdığı görülmüştür. Ayrıca, çocukların cinsiyeti, yaşları, ebeveynlerin öğrenim düzeyi ve sosyoekonomik statü gibi faktörlerin ebeveyn tutumları ve çocukların mizaç özellikleri üzerinde anlamlı etkileri olduğu belirlenmiştir.Bu doğrultuda araştırma, aile içi duygusal iletişimin kalitesinin çocukların sosyal davranışlarını doğrudan etkileyebileceğini göstermektedir. Ebeveynlerin duygulara verdikleri tepkilerin şekli, çocukların hem kendileriyle hem de başkalarıyla kurduğu ilişkilerde belirleyici olmaktadır.Elde edilen sonuçlar, çocukların duygusal düzenleme becerilerini desteklemek ve zorbalığı önlemek amacıyla kapsamlı ebeveyn eğitim programları ve okul temelli müdahalelerin gerekliliğini vurgulamaktadır. Bu kapsamda, ebeveynlere çocukların duygularını kabul eden ve destekleyici bir tutum benimsemeleri önerilmektedir. Aynı zamanda eğitimcilerin, sınıf ortamlarında duygusal öğrenmeyi destekleyen stratejiler uygulamaları önem arz etmektedir. Araştırma bulguları, sadece bireysel değil toplumsal düzeyde de çocuk refahını artıracak politikaların geliştirilmesi gerektiğine işaret etmektedir. Ebeveyn-çocuk ilişkisinde empatik yaklaşımın güçlendirilmesi, çocuğun hem bireysel hem sosyal alandaki uyumunu olumlu yönde etkilemektedir. Sonuçlar, çocukların sağlıklı sosyal ilişkiler kurabilmeleri için erken çocukluk döneminden itibaren ebeveynlerin bilinçlendirilmesinin önemini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, duygusal sosyalleştirme süreçlerinin hem aile içinde hem de eğitim ortamlarında desteklenmesi uzun vadede daha sağlıklı bireyler yetiştirilmesine katkı sağlayacaktır.
Ece Nur Dönbak (2026) studied this question.