Ailelerin evlilik sürecinde çocuk sahibi olmaya dair verdikleri karar; yaşamı onlar için anlamlı kılan ve iyi oluş hallerini arttıran bir durumdur. Ancak bir yandan da çocuk sahibi olmak çiftler için yoğun stres faktörleri arasındadır. Bebeklerin aile üyelerinin beklediği gibi zamanında, sağlıklı şekilde dünyaya gelmemesi ve gelişimsel risklerinin olması; ailelerde yoğun endişe başta olmak üzere zorlayıcı farklı durumlar görülmesine neden olmaktadır. Alanda yapılan araştırmalar; özellikle erken doğmuş bebeklerin ebeveynlerinin depresyon ve diğer ruh sağlığı sorunları bakımından yüksek risk altında olduğunu göstermektedir. Bu durum ailenin iyi olma halini ve bebeğin gelişimini olumsuz şekilde etkileyebilmektedir. Ülkemizdeki uygulamaları çok daha yakın tarihe dayanan erken müdahale çalışmaları; fizyoterapi, çocuk gelişimi, özel eğitim, ergoterapi, dil ve konuşma terapisi ekseninde karşılık bulmakta ve ağırlıklı olarak çocuğun ihtiyaçlarına göre yani çocuk merkezli olarak uygulanmaktadır. Ancak ailenin ihtiyaçları göz önüne alındığında; ailelerin mevcut durumdan etkilenme düzeylerinin çocuğun iyilik halini de olumsuz olarak etkilediği görülmektedir. Bu yüzden özellikle psikologların diğer meslek grupları ile koordinasyon içerisinde çalışmalar yapması, erken müdahale uygulamalarının yenidoğan yoğun bakım ünitesinden (YYBÜ) itibaren başlaması ve aile merkezli olması; bağlanma başta olmak üzere çocuğun gelişimi ve ailenin iyilik hali için son derece önemlidir. Bu çalışmanın amacı; prematüre bebeklerin uzun vadeli nöro gelişimsel sorunları, ailelerinin etkilenimleri ve bu zorlanmaların çocuklarının gelişimine nasıl yansıdığına ilişkin yapılan çalışmaları detaylı olarak incelemektir. Yapılan araştırmanın; ülkemizdeki uygulamalar açısından sunulan öneriler ile gelecek vadede yapılacak çalışmalar için ışık tutması amaçlanmaktadır.
Gökboğa et al. (2026) studied this question.