Bu çalışma, Roma Cumhuriyeti’nde magistratusların başvurduğu auspicia uygulamalarını, kamusal eylemlerin dinî uygunluğunun siyasal karar alma süreçlerindeki rolü çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın temel sorusu, Roma kamusal yaşamında dinî uygunluk ile siyasal yetki arasındaki ilişkinin hangi kavramsal temeller üzerinde şekillendiğidir. Roma dini üzerine modern araştırmalarda auspicia çoğu kez ritüel, kurum ve prosedür odaklı bir çerçevede, biçimsel bir ön koşul ya da teknik bir uygulama olarak değerlendirilmiştir. Oysa bu uygulama, kamusal eylemlerin hangi koşullarda gerekli, geçerli ve bağlayıcı sayıldığını anlamak bakımından daha geniş bir analitik imkân sunmaktadır. Çalışmada, başta Cicero’nun metinleri olmak üzere Livius, Varro ve Gellius gibi antik yazarların tanıklıkları metin analizi yöntemiyle ele alınmakta; bu çerçevede dinî uygunluk ile siyasal yetki arasındaki ilişkinin Roma düşüncesinde nasıl kavramsallaştırıldığı tartışılmaktadır. Auspicia, bir kamusal girişimin belirli bir zamanda ve yetkili bir magistratus tarafından başlatılabilmesi için tanrısal uygunluğun usule uygun biçimde talep edilmesini sağlayan bir uygulamadır. Bu uygunluk, eylemin sonucunu garanti etmese de sürecin geçerli biçimde başlatıldığını gösterir. Ritüel kusurların siyasal süreçler üzerinde bağlayıcı sonuçlar doğurabilmesi, siyasal yetkinin doğrudan dinî temelden kaynaklandığını göstermemektedir. Bu çalışma, Roma’da din ile siyasetin uygulamada sıkı biçimde kesiştiğini, ancak yetki kaynakları bakımından birbirinden ayrıldığını; dinî uygunluğun siyasal süreçler üzerinde etkili olmakla birlikte, siyasal yetkinin kurucu temeli olmadığını ileri sürmektedir.
Dinçer GÜNAY (Wed,) studied this question.