Symbiotic Emergent Intelligence (SEI): A Social Homeostasis Architecture in Non-Stationary Quantum-like Environments

Despite remarkable progress in large language models (LLMs), contemporary AI systemsremain brittle under epistemic uncertainty and non-stationary data regimes. This paperproposes SEI (Symbiotic Emergent Intelligence), a multi-agent ecosystem that reframesintelligence as an emergent property of heterogeneous agents operating under explicit computational scarcity. We model the operational environment as quantum-like, emphasizingcontextuality and non-commutative observations (order effects), which forces co-evolutionof communication and other-agent modeling mechanisms (a practical proxy for Theory ofMind). We introduce a strict computational death mechanism (budget exhaustion) that makescooperation an existential imperative rather than a mere optimization option. We argue thata system governed by social homeostasis—implemented via a dynamic regulator of the socialreward weight λt based on group uncertainty—can reduce collective epistemic entropy fasterand more robustly than isolated agents, particularly in environments with frequent phaseshifts. Współczesne paradygmaty sztucznej inteligencji, oparte na statycznych Dużych ModelachJęzykowych (LLM), osiągają praktyczne ograniczenia w zakresie adaptacji online i wykazująkruchość (brittleness) w obliczu epistemicznej niepewności oraz niestacjonarności danych.Artykuł stawia hipotezę, że ewolucja w kierunku AGI wymaga porzucenia modelu solipsystycznego agenta na rzecz SEI — ekosystemu, w którym inteligencja jest właściwościąemergentną heterogenicznej społeczności agentów działających pod presją ograniczonychzasobów obliczeniowych. Modelujemy środowisko operacyjne jako strukturę quantum-like,charakteryzującą się kontekstowością i niekomutatywnością obserwacji (efekty kolejności),co wymusza koewolucję mechanizmów komunikacji i predykcji zachowań innych agentów(proxy dla Theory of Mind). Wprowadzamy rygorystyczny mechanizm śmierci obliczeniowej(wyczerpanie budżetu compute), który czyni kooperację imperatywem egzystencjalnym, anie jedynie opcją optymalizacyjną. Argumentujemy, że system sterowany zasadą homeostazyspołecznej (dynamiczny regulator wagi nagrody społecznej λt) może redukować niepewnośćprzekonań grupy szybciej i stabilniej niż izolowane agenty, szczególnie w środowiskach oczęstych zmianach fazowych. mozgamariusz@gmail.com