The Silenced Cry: A Psychoanalytic Analysis of Male Grief and the Absence of the Other in A. P. Chekhov's Short Story "Misery"

This paper analyzes Anton Pavlovich Chekhov’s short story “Misery” from the perspectives of psychoanalytic and gender theory, aiming to examine the relationship between the individual experience of mourning and the social conditions of its articulation. Drawing on Sigmund Freud’s distinction between mourning and melancholia, the research demonstrates that the failure of the “grief-work” in the character of Iona Potapov is not merely an intrapsychic phenomenon, but rather a consequence of the absence of an adequate intersubjective response. The analysis employs W. R. Bion’s concept of the “container” to explain how the lack of an empathic Other leads to the accumulation of unprocessed affect, as well as R. W. Connell’s theory of hegemonic masculinity, which enables an understanding of the social constraints on emotional expression. Particular attention is given to the final scene, where communication with the mare functions as a minimal form of symbolic adaptation, in line with Donald Winnicott’s theory of transitional objects. The paper concludes that mourning in “Misery” is a relationally and socially conditioned process, and that the absence of empathy produces a specific form of male suffering on the threshold between mourning and melancholia. Rad analizira pripovetku „Tuga“ Anton Pavlovič Čehova iz perspektive psihoanalitičke i rodne teorije, sa ciljem da ispita odnos između individualnog iskustva žalovanja i društvenih uslova njegove artikulacije. Polazeći od distinkcije između žalovanja i melanholije Sigmund Freud-a, istraživanje pokazuje da neuspeh „rada tuge“ kod lika Jone Potapova nije isključivo intrapsihički fenomen, već posledica odsustva adekvatnog intersubjektivnog odgovora. Analiza se oslanja na koncept „kontejnera“ W. R. Bion-a kako bi se objasnilo na koji način izostanak empatičkog Drugog dovodi do akumulacije neobrađenog afekta, kao i na teoriju hegemonijske muškosti R. W. Connell-a, koja omogućava razumevanje društvenih ograničenja emocionalnog izražavanja. Posebna pažnja posvećena je završnoj sceni, u kojoj komunikacija sa kobilom funkcioniše kao minimalni oblik simboličke adaptacije, u skladu sa teorijom prelaznih objekata Donald Winnicott-a. Rad zaključuje da je žalovanje u „Tugi“ relacijski i društveno uslovljen proces, te da odsustvo empatije proizvodi specifičan oblik muške patnje na granici između žalovanja i melanholije.