چکیده بنگاهداری بانکی به معنای ورود بانکها به بازارهای مالی و سرمایهگذاری در شرکتها یا داراییهای غیربانکی است که میتواند مستقیم (خرید سهام) یا غیرمستقیم (تشکیل شرکتهای زیرمجموعه) انجام شود. در قوانین ایران این مفهوم صراحتاً تعریف نشده، اما دستورالعمل سرمایهگذاری اوراق بهادار (۱۳۹۹) فعالیتهای بانکی را به خدمات مرتبط مانند پرداخت وام یا صدور کارت محدود کرده و عملیات خارج از این چارچوب را بنگاهداری معرفی میکند. این پدیده با چالشهای اقتصادی و حقوقی همراه است از جمله چالش های اقتصادی می توان تعارض منافع و ریسک اعتباری را نام برد که ورود بانکها به مالکیت شرکتها ممکن است منجر به تخصیص تسهیلات بدون ارزیابی دقیق شود و مطالبات غیرجاری را افزایش دهد.هجوم بانکی و ریسک نقدینگی ، عدم شفافیت و ریسک عملیاتی و مسئولیت اجتماعی و ریسک شهرتی ( عدم رعایت منافع عمومی میتواند اعتبار بانکها را در بازار سرمایه تضعیف کند) از دیگر این چالش ها است در حوزه حقوقی، بانکهای دولتی تحت مقررات مدنی قرار دارند، اما در تصمیمات حاکمیتی (مانند تعیین نرخ سود) مسئولیت مستقیمی برای دولت منظور نشده با این حال، خطا در تصمیمگیریهای کارشناسی (مثل نرخ سود پایینتر از تورم) میتواند مسئولیت دولت را در پی داشته باشد. در بانکهای خصوصی، مشتریان تنها در حد سرمایه خود میتوانند خسارات را مطالبه کنند.نمونههایی از ورشکستگی بانکهای ایران (مانند موسسه ثامن الحجج و میزان) نشان میدهند که ترکیب ریسکهای اعتباری، نقدینگی و عملیاتی میتواند به توقف فعالیت بانک و انحلال آن منجر شود.
Faizabad et al. (Fri,) studied this question.