Μη αυτοκτονικός αυτοτραυματισμός στο σχολικό πλαίσιο: Γνώσεις, αυτοπεποίθηση και στάσεις εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

Ο Μη Αυτοκτονικός Αυτοτραυματισμός (ΜΑΑΤ) αποτελεί μια μείζονα δυσκολία ψυχικής υγείας της εφηβείας και της αναδυόμενης ενηλικίωσης. Καθώς το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει ως ένα πλαίσιο πρόληψης και έγκαιρης αναγνώρισης συμπεριφορών αυτοτραυματισμού, σκοπός αυτής της έρευνας ήταν η διερεύνηση των γνώσεων, κεκτημένων και αντιλαμβανόμενων, καθώς και των στάσεων των εκπαιδευτικών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με τον μη αυτοκτονικό αυτοτραυματισμό. Η παρούσα μελέτη συνεισφέρει στην περιορισμένη ελληνική βιβλιογραφία σχετικά με το φαινόμενο στο σχολικό πλαίσιο. Στο δείγμα της έρευνας συμμετείχαν 146 εκπαιδευτικοί Γυμνασίων, Γενικών και Επαγγελματικών Λυκείων που κλήθηκαν να συμπληρώσουν διαδικτυακά ένα ερωτηματολόγιο αυτο-αναφοράς. Η ανάλυση πολλαπλής παλινδρόμησης έδειξε ότι οι εκπαιδευτικοί με υψηλότερη αντιλαμβανόμενη επάρκεια και ευθύνη και λιγότερα αρνητικά συναισθήματα σχετικά με ζητήματα ψυχικής υγείας των μαθητών/τριών είχαν περισσότερες αντιλαμβανόμενες γνώσεις και αυτοπεποίθηση για τον μη αυτοκτονικό αυτοτραυματισμό αλλά δεν είχαν πιο θετικές στάσεις για το φαινόμενο. Ακόμη, η προηγούμενη εμπειρία των εκπαιδευτικών με περιστατικά ΜΑΑΤ και η επιμόρφωσή τους σε αυτό το ζήτημα δεν αναδείχθηκαν ως στατιστικά σημαντικοί ρυθμιστικοί παράγοντες. Τα αποτελέσματα της έρευνας αναδεικνύουν την αντιλαμβανόμενη αύξηση του μη αυτοκτονικού αυτοτραυματισμού στο σχολικό πλαίσιο αλλά και τις μειωμένες κεκτημένες και αντιλαμβανόμενες γνώσεις και αυτοπεποίθηση των εκπαιδευτικών σχετικά με την αναγνώριση, την ανταπόκριση και τη διαχείριση του φαινομένου. Τα ευρήματα συζητούνται με βάση την υπάρχουσα θεωρία και έρευνα. Τέλος, διατυπώνονται προτάσεις εφαρμογής στο σχολικό πλαίσιο και μελλοντικής έρευνας.