Transport wegetatywnych części roślin i nasion przebadano u 179 osobników należących do czterech gatunków z rodziny Microtidae (Tabela 1). W eksperymentach zastosowano metodę opracowaną przez Castle (1956) i zmodyfikowaną przez Gilla (1957). Jako wskaźnika użyto części pożywienia zabarwionej fuksyną zasadową. Pokarm testowy podawano zwierzętom raz dziennie. Barwne resztki liczono w pieciu polach widzenia mikroskopu w próbkach kału zbieranego w odstępach jednogodzinnych i odpowiednio rozcieńczanych. Następnie obliczono procent barwnych resztek wydalonych w poszczególnych godzinach doświadczeń i wykreślono krzywe w/g Balcha (1950). Wyznaczono także wartości R (Castle, 1956), obliczono czasy wydalania 5%, 50%, 90% i 100% pożywienia testowego i otrzymane wyniki poddano analizie statystycznej (test t-Studenta).
No takes yet. Share an insight, caveat, or question.
Kostelecka‐Myrcha et al. (1964) studied this question.
Synapse has enriched 2 closely related papers on similar clinical questions. Consider them for comparative context: