A model for developing employees' creative performance based on empowering leadership with the moderating role of knowledge sharing and the mediator of creative self-efficacy

با توجه به اهمیت عملکرد خلاقانه در سازمان‌ها، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر رهبری توانمندساز بر عملکرد خلاقانه کارکنان با نقش تعدیل‌گر تسهیم دانش و میانجی خودکارآمدی خلاق انجام شد. این تحقیق از نظر ماهیت کمّی، از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان شعب بانک سپه در استان خراسان جنوبی به تعداد ۱۴۴ نفر بود که بر اساس جدول مورگان، ۱۰۵ نفر به روش تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد استفاده شد و پایایی و روایی ابزارها تأیید گردید. نتایج نشان داد که رهبری توانمندساز بر خودکارآمدی خلاق (۰.۵۷β=) و عملکرد خلاقانه (۰.62β=) تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین خودکارآمدی خلاق بر عملکرد خلاقانه تأثیر مثبت دارد (۰.72β=) و نقش میانجی آن در رابطه بین رهبری توانمندساز و عملکرد خلاقانه تأیید شد. با این حال، نقش تعدیل‌گر تسهیم دانش در این رابطه تأیید نشد. برازش مدل کلی نیز مطلوب ارزیابی گردید. به طور کلی، رهبری توانمندساز می‌تواند از طریق تقویت باورهای خودکارآمدی خلاق در کارکنان، زمینه را برای بهبود عملکرد خلاقانه فراهم آورد، اما تسهیم دانش به تنهایی قادر به تعدیل این رابطه نیست.