Eğitime erişim hakkı, başta Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesi ve İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi olmak üzere mevzuatta temel bir hak olarak tanımlanmakta; eşitlik ilkesiyle birlikte ele alındığında, bireylerin ihtiyaçları arasındaki farkı gözeten yapısal düzenlemeleri zorunlu kılmaktadır. Türkiye’de anayasa, yükseköğretim mevzuatı ve yasal düzenlemeler ile bu hak tanınmakta; engelli bireylerin eğitim hayatına tam ve etkin katılımı hedeflenmektedir. Ancak görme engelli öğrenciler özelinde bakıldığında, normatif düzeyde tanınan hakların yükseköğretim kurumlarında uygulamasında farklılıklarla karşılaşılabilmektedir. Bu çalışma, görme engelli üniversite öğrencilerine yönelik yükseköğretim politikalarını kamu yönetimi perspektifinden incelemekte; mevzuat ile uygulama arasındaki ilişkiyi değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Araştırmada ulusal mevzuat ve uluslararası belgeler doküman analizi yöntemiyle ele alınmış, ayrıca literatür nitel çözümleme sürecine dahil edilmiştir. Bu kapsamda, yükseköğretimde engelli bireylere ilişkin düzenlemeler tematik olarak sınıflandırılmış, görme engelli öğrencilerin deneyimlerine odaklanan akademik çalışmalar karşılaştırmalı biçimde incelenerek politika ve uygulama arasındaki uyumsuzluklar belirlenmiştir. Bulgular, yasal düzenlemelere rağmen üniversiteler arasında hizmet sunumu, materyal üretimi, sınav uyarlamaları ve dijital erişim gibi alanlarda uygulama farklılıkları olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak kapsayıcı bir yükseköğretim için mevzuatın yanı sıra uygulama boşluklarını azaltacak yönetişim temelli mekanizmaların geliştirilmesi ve kurumsal kapasitenin güçlendirilmesi gerekmektedir.
Hatice Koç (Mon,) studied this question.