خسارت مشترک دریایی بهعنوان یکی از نهادهای بنیادی در حقوق حملونقل دریایی، مبتنی بر اصل انصاف و همکاری میان ذینفعان سفر دریایی است و هنگامی تحقق مییابد که برای حفظ منافع مشترک کشتی، کالا و کرایه، فداکاری عمدی و معقولی در برابر خطر صورت گیرد. هدف این پژوهش بررسی و تطبیق مقررات مربوط به خسارت مشترک در دو نظام حقوقی ایران و امارات متحده عربی و ارزیابی میزان هماهنگی آنها با قواعد بینالمللی، بهویژه قواعد یورک–آنتورپ، با استفاده از منابع اسنادی است. مقاله با روش تحلیلی–تطبیقی انجام شده و ضمن تحلیل مفاهیم و مبانی نظری این نهاد، به واکاوی عناصر و شرایط تحقق آن، همچنین آثار حقوقی و تعهدات ناشی از تقسیم خسارت پرداخته است. در بخش تطبیقی، وجوه اشتراک دو نظام از حیث مبانی عدالت، ضرورت فداکاری ارادی و نفع مشترک شناسایی و در مقابل، تفاوتها در ساختار قانونی، رویه قضایی و میزان پذیرش قواعد بینالمللی تبیین گردیده است. یافتهها نشان میدهد که نظام حقوقی ایران با وجود پذیرش ضمنی مفاهیم خسارت مشترک در قانون دریایی، از نظر انطباق با قواعد یورک–آنتورپ و رویه بینالمللی نیازمند بازنگری تقنینی است، در حالی که امارات با بهرهگیری از تجربه نظامهای حقوقی پیشرفته، رویکردی منسجمتر و کارآمدتر در تنظیم روابط طرفهای دریایی دارد. در نهایت، پیشنهادهای اصلاحی برای ارتقای هماهنگی مقررات ایران با استانداردهای جهانی ارائه شده است.
Fallah et al. (Fri,) studied this question.