خسارت مشترک دریایی بهعنوان یکی از نهادهای بنیادی در حقوق حملونقل دریایی، مبتنی بر اصل انصاف و همکاری میان ذینفعان سفر دریایی است و هنگامی تحقق مییابد که برای حفظ منافع مشترک کشتی، کالا و کرایه، فداکاری عمدی و معقولی در برابر خطر صورت گیرد. هدف این پژوهش بررسی و تطبیق مقررات مربوط به خسارت مشترک در دو نظام حقوقی ایران و امارات متحده عربی و ارزیابی میزان هماهنگی آنها با قواعد بینالمللی، بهویژه قواعد یورک–آنتورپ، با استفاده از منابع اسنادی است. مقاله با روش تحلیلی–تطبیقی انجام شده و ضمن تحلیل مفاهیم و مبانی نظری این نهاد، به واکاوی عناصر و شرایط تحقق آن، همچنین آثار حقوقی و تعهدات ناشی از تقسیم خسارت پرداخته است. در بخش تطبیقی، وجوه اشتراک دو نظام از حیث مبانی عدالت، ضرورت فداکاری ارادی و نفع مشترک شناسایی و در مقابل، تفاوتها در ساختار قانونی، رویه قضایی و میزان پذیرش قواعد بینالمللی تبیین گردیده است. یافتهها نشان میدهد که نظام حقوقی ایران با وجود پذیرش ضمنی مفاهیم خسارت مشترک در قانون دریایی، از نظر انطباق با قواعد یورک–آنتورپ و رویه بینالمللی نیازمند بازنگری تقنینی است، در حالی که امارات با بهرهگیری از تجربه نظامهای حقوقی پیشرفته، رویکردی منسجمتر و کارآمدتر در تنظیم روابط طرفهای دریایی دارد. در نهایت، پیشنهادهای اصلاحی برای ارتقای هماهنگی مقررات ایران با استانداردهای جهانی ارائه شده است.
Fallah et al. (Fri,) studied this question.
Synapse has enriched 5 closely related papers on similar clinical questions. Consider them for comparative context: