اصطلاح زيستپذيري به درجهي تأمين ملزومات يك جامعه بر مبناي نيازها و ظرفيت افراد آن جامعه اشاره دارد. زيستپذيري همان دستيابي به كيفيت برنامهريزي شهري خوب يا مكان پايدار است. عوامل زيادي در زيستپذيري نقش ايفا ميكنند كه هر عامل به نحوي در تصميمات و انگيزش افراد و جامعه جهت سكونت و اقامت تأثيرگذار است. وجود اين عوامل موجب رونق زيستي و نبودشان موجب ركود زيستي در يك مجموعه ميگردد. بر همين اساس اين پژوهش با هدف بررسي عوامل كليدي مؤثر در زيستپذيري بافت فرسوده شهر ايلام به صورت توصيفي- تحليلي انجام شده است. جامعه آماري اين پژوهش را شهروندان 18 سال بالاتر ساكن بافت فرسوده شهر ايلام تشكيل ميدهد كه 383 نفر از آنها با استفاده از فرمول كوكران انتخاب شدهاند. نتايج و يافتههاي تحقيق حاكي از اين است كه ميانگين رضايت از زيستپذيري اقتصادي (10/49)، ميانگين رضايت از زيستپذيري اجتماعي (00/55) و ميانگين رضايت از زيستپذيري زيستمحيطي (66/32) بوده است. همچنين در يافتههاي كاربرد روش تحليل مسير نتايج نشان ميدهد كه در بيشترين و قويترين اثرات بر زيستپذيري، ميتوان به اثر مستقيم رويكرد به فضاي فرهنگي بر زيستپذيري اجتماعي (342/0)، رويكرد به عملكرد مديريت شهر بر زيستپذيري اقتصادي (356/0) و احساس امنيت شهري بر زيستپذيري زيستمحيطي (237/0) اشاره كرد.
Bavandi et al. (Thu,) studied this question.
Synapse has enriched 5 closely related papers on similar clinical questions. Consider them for comparative context: