When Life is a Sin, or the Criminalisation of Homelessness in Hungary

In a legislative process that has been ongoing since 2010, Hungarian legislation has reached the point where the homeless lifestyle has become a criminal act in all public areas. The work seeks answers to two questions. One is how the criminalisation of homelessness can be adapted to the principles and values of the constitutional rule of law and Europeanism. The other question focuses on where the boundaries of constitutional policing lie, i.e. whether the police can be authorised to intervene to solve a social problem even in the absence of an emergency. The legislative process leading to criminalisation is presented, especially from the perspective of the police. Based on the investigation of the social function of the police, the answer is formulated that the seventh amendment of the Fundamental Law did not dispel all constitutional concerns; moreover, keeping in force the constitutional provisions that formed the basis of the previous Constitutional Court decision resulted in internal constitutional tension. The limitations of constitutional policing become apparent, which makes it unsuitable for dealing with social life situations.StreszczenieW procesie legislacyjnym trwającym od 2010 r. węgierskie prawo osiągnęło punkt, w którym styl życia osób bezdomnych stał się przestępstwem we wszystkich miejscach publicznych. Niniejsze opracowanie poszukuje odpowiedzi na dwa pytania. Pierwszym z nich jest ustalenie, w jaki sposób kryminalizacja bezdomności może być zgodna z konstytucyjnymi zasadami oraz wartościami rządów prawa i europejskości. Drugie pytanie koncentruje się na tym, gdzie leżą granice konstytucyjnego nadzoru policyjnego, tj. czy policja może być upoważniona do interwencji w celu rozwiązania problemu społecznego nawet w wypadku braku sytuacji nadzwyczajnej. W artykule przedstawiono proces legislacyjny prowadzący do kryminalizacji, w szczególności z perspektywy policji. Wychodząc od analizy społecznej funkcji policji, sformułowano tezę, że siódma nowelizacja ustawy zasadniczej nie rozwiała wszystkich wątpliwości konstytucyjnych; co więcej, utrzymanie w mocy przepisów konstytucyjnych, na których opierał się poprzedni wyrok Federalnego Trybunału Konstytucyjnego, doprowadziło do wewnętrznych napięć konstytucyjnych. Określono ograniczenia konstytucyjnego nadzoru policyjnego, który jest niewystarczający w rozwiązywaniu problemów społecznych.ResumenEn un proceso legislativo que lleva en marcha desde 2010, la legislación húngara ha llegado a un punto en el que el estilo de vida de las personas sin hogar se ha convertido en un delito penal en todos los lugares públicos. El presente estudio busca respuestas a dos preguntas. La primera es determinar cómo la criminalización de las personas sin hogar puede ajustarse a los principios y valores constitucionales del Estado de Derecho y el europeísmo. La segunda cuestión se centra en dónde están los límites del control policial constitucional, es decir si se puede autorizar a la policía a intervenir para resolver un problema social incluso en caso de no haber una emergencia. A continuación se presenta el proceso legislativo que lleva a la criminalización, especialmente desde la perspectiva de la policía. Basándose en un estudio de la función social de la policía, se formuló la respuesta de que la séptima modificación de la ley fundamental no resolvía todas las dudas constitucionales; además, al mantener las disposiciones constitucionales que sirvieron de base a la anterior sentencia del Tribunal Constitucional se crearon tensiones constitucionales internas. Se revelan las limitaciones del control policial constitucional, que lo hacen incapaz de hacer frente a situaciones de la vida social.ZusammenfassungIn einem seit 2010 andauernden Gesetzgebungsverfahren hat die ungarische Gesetzgebung einen Höhepunkt erreicht, an dem die obdachlose Lebensweise an allen öffentlichen Orten zu einer Straftat geworden ist. Das Ziel des vorliegenden Beitrags ist, zwei wesentliche Fragen zu behandeln. Die eine ist, wie die Kriminalisierung von Obdachlosigkeit mit den verfassungsrechtlichen Grundsätzen und Werten der Rechtsstaatlichkeit und des Europäismus in Einklang gebracht werden kann. Die zweite konzentriert sich darauf, wo die Grenzen der verfassungsmäßigen polizeilichen Aufsicht liegen, d. h. ob die Polizei zur Lösung eines sozialen Problems zum Einsatz berechtigt sein kann, auch wenn es kein Notfall vorliegt. Im Beitrag wurde der zur Kriminalisierung führende Gesetzgebungsprozess dargestellt, insbesondere aus der Perspektive der Polizei. Indem man von einer Untersuchung der sozialen Funktion der Polizei ausgeht, wird die These formuliert, dass die siebte Grundgesetzänderung nicht alle verfassungsrechtlichen Bedenken ausgeräumt hat; zudem hat die Beibehaltung der Verfassungsbestimmungen, die dem vorangegangenen Urteil des Bundesverfassungsgerichts zugrunde lagen, zu verfassungsinternen Spannungen geführt. Im vorliegenden Fall werden die Grenzen der verfassungsrechtlichen Polizeiaufsicht aufgezeigt, was jedoch für die Bewältigung sozialer Lebensvorfälle unzureichend ist.РезюмеВ ходе законотворческого процесса, продолжающегося с 2010 года, венгерское законодательство привело к тому, что бездомный образ жизни стал рассматриваться как преступление во всех общественных местах. Автор данной статьи стремится найти ответы на два вопроса. Первый — как криминализация бездомности может быть согласована с конституционными принципами и ценностями верховенства права и европеизма. Второй вопрос касается пределов конституционного полицейского надзора, то есть того, может ли полиция иметь право вмешиваться в решение социальных проблем даже в условиях отсутствия чрезвычайной ситуации. Представлен законодательный процесс, повлекший за собой криминализацию бездомности, особенно с точки зрения полиции. На основе анализа социальной функции полиции формулируется ответ, что седьмая поправка к основному закону не смогла решить всех конституционных сомнений; более того, сохранение конституционных положений, которые стали основой для предыдущего решения Конституционного суда, создало внутреннее конституционное напряжение. Выявляются ограничения конституционного полицейского надзора, являющегося неадекватным в плане решения социальных проблем.