سرعت فزاینده شهرنشینی جهانی، حمل و نقل عمومی را به عنوان سنگ بنای توسعه پایدار شهری افزایش داده است. شواهد تجربی نشان میدهد که رابطهای قوی بین ویژگیهای ساخته شده و استفاده از حمل و نقل عمومی وجود دارد، و مورفولوژی شهری نقشی در کاهش مصرف انرژی و افزایش کارایی سیستمهای حمل و نقل پایدار ایفا میکند. هدف این مطالعه بررسی رابطه بین الگوهای مورفولوژیکی شهری و حمل و نقل پایدار با شناسایی و ترکیبهای روششناختی مورد استفاده در این زمینه است. با استفاده از یک فراروشناختی، ۲۵ مطالعه از مجموعه ۵۳ مطالعه اولیه و به صورت سیستماتیک با استفاده از نرم افزار Maxqda کدگذاری و تجزیه و تحلیل و تحلیل انجام شد. این تحلیل نشان میدهد که به دلیل ماهیت میانرشتههای مورفولوژی شهری و حملونقل پایدار، تقریباً ۸۰٪ از مطالعات بررسیشده، یک الگوی فلسفی واقعگرایانه را ساختهاند، از روشهای مطالعاتی استفاده کردهاند و از روشهای ترکیبی استفاده کردهاند. این یافتهها بر اثربخشی روشهای ترکیبی در پرداختن به پیچیدگیهای ذاتی فرم و تحرک شهری کشور دارند. تحلیل موضوعی، شکاف روششناختی قابل توجهی را، بهویژه در مورد توسعه اجتماعی و اقتصادی در تحقیقات حملونقل پایدار، برجستهتر میکند. در نتیجه، تحقیقات آینده به توسعههای روششناختی نوآورانهای که ابزارهای تحلیلی متنوع، تکنیکهای پیشرفته تجزیه و تحلیل دادهها و روشهای مدلسازی را ترکیب میکنند، میسازند. چنینهایی میتوانند جامعی را درک کنند از مفاهیم پیچیده بینتغییرهای مورفولوژیکی، اجتماعی و اقتصادی و تأثیرات آن بر نتایج حملونقل پایدار را میتوان سازند. بهطورکلی، این مطالعه برای نیاز به کثرتگرایی روششناختی و ویژگیهای یکپارچه برای پیشرفت دانش در مورف شهری و تحرک پایدار ساختار میکند و در نتیجه از محیطهای شهری مقاومتر، کارآمدتر و قابل سکونتتر پشتیبانی میکند.
Moradi et al. (Tue,) studied this question.