Answers are grounded in this paper and cite their sources.
Przystąpienie Unii Europejskiej do Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności stanowi obecnie najpoważniejsze wyzwanie polityczne oraz instytucjonalne dla całego sytemu ochrony praw człowieka w Europie. Można bowiem dziś mówić o istnieniu dwóch równoległych ponadnarodowych systemach ochrony praw człowieka, tj. o systemie ustanowionym przez prawo UE oraz o systemie ustanowionym przez konwencję. Systemy te były zawsze bardzo silnie ze sobą powiązane. Już w Jednolitym Akcie Europejskim z 1987 roku znalazło się odniesienie do konwencji, co później powtarzano w kolejnych traktatach ustanawiających i reformujących UE. Jednocześnie umacniał się system konwencji, co znalazło wyraz m.in. w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC), nadającym zupełnie nowy wymiar prawom i wolnościom gwarantowanym w tekście konwencji. Proces przystąpienia stanowi wyzwanie dla obu tych systemów. Dla UE przede wszystkim w zakresie zagwarantowania autonomii prawa i systemu instytucjonalnego Unii, natomiast dla państw–stron konwencji z tego powodu, że po raz pierwszy do konwencji ma przystąpić niebędąca członkiem Rady Europy organizacja międzynarodowa ze swoim specy* cznym systemem prawnym, a nie państwo. Umowa o przystąpieniu UE do konwencji musi więc uwzględniać autonomię i specy* kę Unii jako organizacji międzynarodowej,
No takes yet. Share an insight, caveat, or question.
Anastazja Gajda (2013) studied this question.
Synapse has enriched 10 related papers. Consider them for comparative context: