Investigation of Autonomic Neuropathy in Diabetic Patients with Distal Symmetric Neuropathy Via Clinical and Electrophysiological Tests

Amaç: Otonom nöropati; diyabetin sık rastlanan, ciddi, hatta ölümcül bir komplikasyonudur. Bu çalışmanın amacı, otonomik fonksiyonları diyabete bağlı distal simetrik polinöropatisi olan hastalarda, klinik ve elektrofizyolojik testlerle araştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma, diyabete bağlı distal simetrik nöropati tanısı alan 50 hasta (hasta grubu) ile sağlıklı gönüllülerden oluşan 30 bireyde (kontrol grubu) yapıldı. Hasta ve kontrol grubundaki bireylere otonomik fonksiyonları değerlendirmek üzere sempatik deri yanıtı (SDY), ve RR interval değişkenliği (RRIV) çalışıldı, ve elektrokardiyografi (EKG) ile düzeltilmiş QT (QTc) ve düzeltilmiş QT dispersiyonu (QTcd) hesaplandı. Kontrol ile hasta grubunun verileri kıyaslandı. Otonomik testlerin duyarlılık ve özgüllük oranları ölçüldü. Bulgular: SDY'si sadece ayaktan/hem ayak ve hem de elden kayıtlanamadığı 44 hastanın %98'inde otonomik fonksiyon bozukluğuna ait yakınma mevcuttu. SDY kaydedilemeyen olgularda ''Survey of Autonomic Symptom (SAS)'' skorlarının, SDY kaydedilen gruba kıyasla daha yüksek olduğu gözlendi. Hasta grubunda, RRIV'nin tüm parametreleri kontrol grubuna kıyasla çok belirgin olarak düşük bulundu (p<0,001). Tüm parametreler arasında duyarlılık ve özgüllük oranları en yüksek olan parametreler; RRIVD ve RRIVD- RRIVR Idi. QTc ve QTcd değerlerinin kıyaslamasında, hasta grubunda kontrol grubuna göre istatistiksel yönden çok anlamlı (p<0,001) artışlar saptandı. Gerek QTc ve gerekse QTcd'nin duyarlılık ve özgüllük oranları yüksek saptandı. Ayrıca gerek RRIV ve gerekse QTc/QTcd ile SAS puanları arasında anlamlı korelasyonlar saptandı. Sonuç: Sonuç olarak; diabetes mellitus hastalarında otonomik fonksiyonların değerlendirilmesinde SDY, RRIV ve QTc-QTcd çok değerli elektrofizyolojik testlerdir. Çalışmamız bu testlerin birlikte uygulanmasının daha yararlı olacağını göstermiştir.