Comprehensive literature review shows design thinking enhances social innovation through stakeholder engagement, suggesting broader applications.
این مطالعه با هدف بررسی نقش تفکر طراحی به‌عنوان محرکی برای نوآوری اجتماعی انجام شده است. تمرکز پژوهش بر نحوه به‌کارگیری اصولی مانند هم‌آفرینی، تفکر سیستمی، طراحی انسان‌محور و تکرارپذیری در حل مسائل اجتماعی پیچیده است. برای دستیابی به این هدف، مرور نظام‌مند ادبیات پژوهش از پایگاه‌های Scopus و Web of Science در بازه زمانی ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ صورت گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهند که تفکر طراحی موجب تقویت فرآیندهای نوآوری اجتماعی از طریق درگیرسازی ذی‌نفعان، همدلی و فرآیندهای تکرارشونده می‌شود. این رویکرد در حوزه‌هایی همچون کسب‌وکارهای اجتماعی، سیاست‌گذاری عمومی، آموزش و نوآوری دیجیتال به‌کار گرفته شده و گاهی موجب تغییرات سیستمی شده است. با این حال، چالش‌هایی مانند مقیاس‌پذیری محدود، عدم انطباق فرهنگی، و ساده‌سازی بیش از حد مسائل اجتماعی مطرح‌اند. نتیجه‌گیری پژوهش بر اهمیت بومی‌سازی ابزارهای تفکر طراحی، ارزیابی تجربی تأثیرات، و ادغام آن در سیاست‌گذاری اجتماعی و نهادهای محلی تأکید دارد. آینده این رویکرد در گرو مدل‌سازی سیستمی و سنجش اثربخشی در بسترهای واقعی است.
No takes yet. Share an insight, caveat, or question.
ثلاثی et al. (2025) studied this question.
Synapse has enriched 5 closely related papers on similar clinical questions. Consider them for comparative context: