افراد انسان (فارغ از دین و مذهب) در خلقت و آفرینش حائز شئون برتریاند که مقام ایشان را از سایر مخلوقات متمایز کرده است. در آموزههای دینی و کلام معصومین (علیهم السلام) نیز میتوان به این جایگاه والای انسان پی برد و متوجه کرامت ذاتی او شد. کانت نیز وقتی از انسان نومن بحث میکند، او را حائز ذاتی (ذات عقلانی نومنی) میداند که منشأ مجموعه آزادیهای فردی (یا به تعبیر دیگر، حقوق) است و لذا حقوق و آزادیهایش محدود به حالاتی خاص نیست تا دیگران تنها در مواردی ملزم به ادای احترام و رعایت آن باشند. هم در نظرگاه حضرت علی (ع) و هم در اندیشهی کانت، ماهیت انسان محدود به یک ظاهر تجسم یافتۀ محسوس در خارج نیست و از ساحت برتر دیگری نیز برخوردار است که در دیدگاه حضرت امیر (ع) آن ساحت متعالی ناشی از فطرت الهی است و در اندیشهی کانت از بعد نومنیک و خودآیینی عقل عملی او نشأت میگیرد. نگارندگان در تحقیق حاضر با رویکرد توصیفی – تحلیلی نشان خواهند داد که هرچند مبنای تعالی فوق در این دو نظرگاه متفاوت از یکدیگراند اما با اینحال از حیث معنایی (و نه از لحاظ قیاس فلسفی) حقوق ذاتی انسان ناشی از همان ساحت برتر و کرامت ذاتی است و از اینرو بایسته است کنشگران کیفری در همه حال حتی برای فرد متهم ایشان نیز به رعایت آن حقوق مانند حق برخورداری از قضاوت بیطرفانه و رفتار مبتنی بر احترام، تساوی در رسیدگی، برائت و ... اهتمام ورزند.
Amini et al. (Fri,) studied this question.