Cardiac responses to orthostatic stress deteriorate in Parkinson disease patients who begin to fall

It is not clear how cardiovascular autonomic nervous system dysfunction can affect falls in Parkinson disease (PD) patients. The aim of the study was to evaluate cardiovascular autonomic responses to orthostatic stress and occurrence of falls in PD patients over a period of 1-2 years. In 53 patients, who either experienced at least one fall during 12 months preceding the study onset (fallers) or did not fall (non-fallers), we monitored RR intervals (RRI), heart rate (HR) and systolic (SBP) and diastolic (DBP) blood pressure, and calculated the coefficient of variation of RRI (RRI-CoV) and the ratio of low to high frequency spectral powers of RRI oscillations (LF/HF) at rest and upon tilting at study entry and after at least 12 months. Based on the number of falls at study closure, we identified three subgroups: non-fallers, chronic fallers, and new fallers. At study entry, RR-CoV, SBP, or DBP did not differ between fallers and non-fallers, while LF/HF ratios were lower in fallers than non-fallers at rest and upon tilting. After the follow-up period, HR and RRI-CoV responses to head-up tilt were reduced in new fallers as compared to study entry, whereas these variables remained unchanged during the study in non-fallers and chronic fallers. Prevalence of orthostatic hypotension did not differ between subgroups of patients. Cardiac responses to orthostatic stress deteriorate in PD patients who begin to fall. Orthostatic blood pressure responses remain unchanged over time and are not associated with falls in PD. Do tej pory nie ustalono, czy istnieje związek pomiędzy zaburzeniami czynności autonomicznego układu nerwowego (AUN) a występowaniem upadków u osób z chorobą Parkinsona (ChP). Celem badania była ocena odpowiedzi AUN na pionizację oraz ocena częstości występowania upadków u chorych na ChP w czasie obserwacji wynoszącej 1–2 lata. W badaniu uczestniczyło 53 chorych, którzy na wstępie zostali podzieleni na pacjentów z upadkami w wywiadzie (co najmniej jeden upadek w ciągu 12 miesięcy poprzedzających badanie) i pacjentów bez upadków. Monitorowano odstępy RR (RRI), częstość rytmu serca (HR), ciśnienie skurczowe (SBP) i rozkurczowe (DBP), obliczono współczynnik wariancji odstępów RR (RRI-CoV) oraz iloraz mocy widm oscylacji RRI w zakresie niskich i wysokich częstotliwości (LF/HF) w pozycji leżącej i po pionizacji. Powyższe zmienne oceniono na początku badania i po co najmniej 12 miesiącach. Uczestnicy badania zostali podzieleni na 3 grupy: grupę pacjentów bez upadków w wywiadzie i w czasie obserwacji, grupę pacjentów, którzy upadali przed badaniem i podczas badania, oraz grupę pacjentów, którzy zaczęli upadać w trakcie obserwacji. Na początku badania RRI-CoV, SBP i DBP nie różniły się pomiędzy chorymi z upadkami i bez upadków, natomiast wartości LF/HF w pozycji leżącej i po pionizacji były mniejsze u pacjentów upadających w stosunku do chorych bez upadków. W badaniu końcowym odpowiedzi HR oraz RRI-CoV na pionizację były mniejsze niż w badaniu wstępnym u chorych bez upadków w wywiadzie, którzy zaczęli upadać dopiero w czasie okresu obserwacji, podczas gdy te zmienne nie uległy zmianie u chorych bez upadków i stale upadających. Nie stwierdzono różnic w występowaniu niedo-ciśnienia ortostatycznego w badanych podgrupach pacjentów. Odpowiedź HR na pionizację pogarsza się u tych chorych na Chp którzy zaczynają upadać. Odpowiedź ciśnienia tętniczego na pionizację nie zmienia się w czasie rocznej do dwuletniej obserwacji i nie ma związku z obecnością upadków w ChP.