Köprü Üstü Âşıkları Filmindeki Aşk Olgusuna Jung’un Arketipleri ve Eşik Mekân İzleğinde Anamorfotik Bir Bakış

Sinema tarihine bakıldığında filmlerdeki aşk olgusuna bakış, klasik anlatı sinemasının uylaşımlarıyla paralellik göstermektedir. Bu çalışma, Leos Carax’ın filmde yer yer klasik anlatının dışına çıkarak aşkın marazi yönünü ele alması bakımından özgünlük taşımaktadır. Bu bağlamda film, izleyiciye anamorfotik sorgulama alanları açmaktadır. Bu çalışma, Fransız Yeni Dalgası’ndan bir hayli etkilenen Leos Carax’ın, Köprü Üstü Âşıkları (Les amants du Pont-Neuf, 1991) filmini, C. G. Jung’un analitik psikoloji kuramı ve eşik mekân kavramı çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Bu amaç doğrultusunda Pont-Neuf köprüsü, iki tarafı birbirine bağlayan fiziksel bir yer olmakla birlikte, toplumsal yaşantının dışında kalan karakterlerin ruhsal dönüşüm süreçlerindeki deneyimlerini sembolize eden bir eşik olarak da görülmektedir. Çalışmanın kavramsal çerçevesinde Jung’un kolektif bilinçdışı, persona, gölge ve anima-animus arketiplerinin mekânla olan simgesel ilişkisi sorgulanmıştır. Çalışma ayrıca Slovaj Zizek’in Yamuk Bakmak kitabında yer alan anamorfoz kavramından hareketle karakterlere ve olaylara bakışı genişleterek anamorfotik bir bakış sunmaktadır. Bu doğrultuda filmdeki karakterler ve mekân kavramı alışılagelmişin dışında gösterilerek yapı söküme uğratılmıştır. Filmde seçilen sahneler üzerinden karakterlerin psişesi ve mekânın yeniden inşası arasında benzerlikler görülmektedir. Bu bağlamda Köprü Üstü Âşıkları filmi, karakterlerin ruhsal dönüşümlerini Jungiyen düzlemde ele alınmasını görünür kılmıştır. Sonuç olarak, Jung’un arketipleriyle aşkın alegorisi yapılmış, filmde yer alan karakterler eşik mekân bağlamında tartışılmıştır.