Ergenlerde Bağlanma ve Ayrışma Bireyleşme İlişkisi

Giriş ve Amaç: Ergenlikte birey, çocukluktan çıkıp yetişkinliğe hazırlanır ve güçlü bağlanmalar geliştirdiği kişilerden ayrışmaya ve kendi bireyselliğini oluşturmaya çalışır. Bu araştırmada ergenlerin bağlanma ve ayrışma bireyleşme ilişkisi incelenmiştir. Gereç ve Yöntemler: İlişkisel tarama modelinde tasarlanan araştırmada, veriler için Demografik Bilgi Formu, Ergenlerde Ayrışma Bireyleşme Ölçeği ve Ergenlerde Bağlanma Stilleri Ölçeği kullanılmıştır. Araştırma orta Anadolu bölgesinde yer alan bir ilde, resmi ortaöğretim kurumlarına devam eden ve gönüllü olarak çalışmaya katılan 735, 9-10-11 ve 12. sınıf öğrencileriyle, yüz yüze yürütülmüştür.Bulgular: Ergenin, bağlanma stilleri ile ayrışma bireyleşme davranışları arasında negatif yönlü bir ilişki saptanmıştır. Ayrışma bireyleşmenin reddedilme beklentisi, ayrılık kaygısı ve kısıtlanma kaygısı ile kaçıngan ve kaygılı bağlanma arasında pozitif, güvenli bağlanma ile negatif yönlü ilişki belirlenmiştir. Cinsiyet ergenin bağlanma stillerinde fark yaratmamıştır. Bunun yanı sıra sınıf düzeyi, ebeveynlerin medeni durumu, anne-babanın çalışma durumu kaygılı bağlanmada, anne öğrenim düzeyi, algılanan gelir düzeyi, kardeş sayısı ve anne-baba arasındaki ilişki güvenli bağlanmada ve ergenin anne-babasıyla ilişkisi ile sorunların paylaşımı bağlanma stillerinin tüm boyutlarında fark oluşturmuştur. Cinsiyet ve sınıf düzeyinin reddedilme beklentisi ve ayrılık kaygısı, ebeveynlerin medeni durumu, anne çalışma ve öğrenim düzeyi ile algılanan gelir düzeyinin reddedilme beklentisi, baba çalışma durumunun kısıtlanma kaygısı, anne- baba ile ilişki ve anne-baba arasındaki ilişkinin reddedilme ve kısıtlanma kaygısı, sorunların paylaşımı ise ayrışma bireyleşmenin tüm boyutlarında fark oluşturmuştur. Sonuç: Ergenlerin, anne babaya bağlanmadaki artışının, ayrışma bireyleşmedeki azalmaya eşlik ettiği belirlenmiştir. Ancak daha da önemlisi ebeveynlere güvenli bağlanma, ergenlerin sağlıklı ayrışma bireyleşmelerine kaynaklık etmektedir.