Answers are grounded in this paper and cite their sources.
Tussen 1885 en 1914 waren er niet minder dan zeven wereldtentoonstellingen in België. In het interbellum volgden er slechts twee. Na een korte inleiding op de wereldtentoonstellingen en hun internationale context focussen we op de tegenstelling tussen regionalisme, nationalisme en internationalisme die op die worldfairs zichtbaar werd. Met het oog daarop bekijken we de aanwezigheid van regionale en modernistische architecturale stijlen in zowel de landenpaviljoenen als meer speciaal in de etnografische voorstellingen van oude steden en regio’s, waarvan steevast ook cafés deel uitmaakten. In de architectuur blijkt er vóór de oorlog, net zoals in de literatuur en beeldende kunst, niet zo’n grote afstand als doorgaans aangenomen wordt te bestaan tussen de voorkeur voor het regionalisme en het internationalisme dat geproclameerd wordt. Die dubbelzinnigheid, zichtbaar bijvoorbeeld in de cottagestijl, spoort met het nauwelijks verborgen nationalisme dat aan de internationale tentoonstellingen van meet af aan ten grondslag lag. Na de oorlog blijven wereldtentoonstellingen ingeschakeld worden in een nationaal programma, ook al zijn er verschuivingen merkbaar. Zo worden in toenemende mate arbeiderspopulaties erbij betrokken en groeit om zo te zeggen evenredig het aandeel van attractie en vermaak. Toch verschilt het ‘universele regionalisme’ dat bijvoorbeeld aan tuinsteden merkbaar is, niet van dat van de cottages voor de Eerste Wereldoorlog. Daarmee is ook de breuk gerelativeerd die zou bestaan tussen de vooroorlogse en de naoorlogse cultuur en kunst.
No takes yet. Share an insight, caveat, or question.
Storm et al. (2012) studied this question.
Synapse has enriched 10 related papers. Consider them for comparative context: