The Influence of Amorphous Calcium Phosphate Addition on Mechanical Properties of the Experimental Light-Cured Dental Composite

Wprowadzenie. Dostępne obecnie materiały kompozytowe znajdują szerokie zastosowanie w wielu dziedzinach stomatologii. Rozwój inżynierii polimerów umożliwia modyfikację składu kompozytów dentystycznych dodatkami o działaniu remineralizacyjnym względem szkliwa i zębiny, takimi jak amorficzny fosforan wapnia (ACP). Powstaje jednak pytanie, czy taka ingerencja w skład materiału kompozytowego będzie miała wpływ na jego właściwości chemiczne i fizyczne. Cel pracy. Ocena wytrzymałości mechanicznej eksperymentalnego materiału kompozytowego modyfikowanego ACP. Materiał i metody. Do badań wykorzystano eksperymentalny materiał kompozytowy o półpłynnej konsystencji na bazie żywic dimetakrylanowych Bis-GMA i TEGDMA (60:40) zawierający 25% wag. krzemionki ARSIL oraz dodatek amorficznego fosforanu wapnia (ACP) w postaci proszku. Wyodrębniono 3 grupy badane (n = 13) w zależności od dodanej ilości ACP do materiału kompozytowego. Grupę kontrolną stanowiły próbki wykonane z kompozytu bez dodatku ACP. Próbki do badań wykonano w formie walców o wysokości 3 mm i średnicy 5 mm, wypełniając silikonową formę uzyskaną pastą kompozytową dwoma warstwami. Warstwy materiału polimeryzowano światłem lampy polimeryzacyjnej Megalux® (Mega Physik Dental). Do oceny wytrzymałości próbek wykorzystano test średnicowej wytrzymałości na rozciąganie (DTS) przeprowadzony w uniwersalnym urządzeniu testującym Zwick-Roell Z020 (Zwick-Roell) przy prędkości przesuwu belki poprzecznej 2 mm/min. W każdej grupie zbadano 10 próbek. Twardość próbek określano metodą Vickersa w mikrotwardościomierzu ZHVμ (Zwick-Roell). Pomiary przeprowadzono przy obciążeniu 1 kg (HV1), a czas penetracji wgłębnika wynosił 10 s. Dla 3 próbek z każdej grupy przeprowadzono 5-krotny pomiar twardości. Wyniki. Największe wartości w badaniu DTS uzyskano dla kompozytu o 15,25% wag. zawartości ACP (15,25% wag.), a najmniejsze dla kompozytu o 10,72% wag. zawartośći ACP, przy czym wartości te były niższe niż dla grupy kontrolnej. Różnice te nie były jednak istotne statystycznie. Największą twardość wykazały próbki o największej zawartości ACP, a najmniejszą próbki kompozytu bez dodatku ACP. Wnioski. Dodatek ACP do materiału kompozytowego zwiększa istotnie twardość materiału kompozytowego, ale nie wpływa na jego wytrzymałość (Dent. Med. Probl. 2016, 53, 1, 34–40).