Dance Participation as a Coping Strategy: Impacts on Stress, Optimism-Pessimism, and Happiness in Employees

This study investigated the effects of an eight-week dance intervention on the psychological well-being of working adults, focusing on stress-coping strategies, optimism, pessimism, and happiness. A quasi-experimental pre-test–post-test control group design was employed. The sample consisted of 36 employees aged 25-47, recruited from a private company in İzmir, Turkey. Participants in the intervention group attended twice-weekly, non-partnered choreographic dance sessions for eight weeks, while the control group did not engage in any structured activity. Validated self-report scales were used to assess psychosocial outcomes, and data were analyzed using parametric tests. The findings showed significant increases in happiness, stress coping capacity, and optimism levels in the intervention group; while there was a statistically significant positive decrease in pessimism levels. These findings suggest that dance functions as more than a physical activity, serving as a holistic intervention that integrates cognitive, emotional, and social dimensions. Due to its capacity to enhance resilience and coping skills while strengthening positive affect, dance can be evaluated as a valuable strategy for supporting employees' mental health and well-being. The study emphasizes that improving workplace health and integrating enjoyable, low-cost dance-based programs have significant potential in terms of reducing occupational stress and enhancing cognitive skills. Keywords: Dance Intervention, Coping With Stress, Psychological Well Being Öz Bu çalışma, sekiz haftalık dans müdahalesinin çalışan yetişkinlerin psikolojik iyi oluşu üzerindeki etkilerini; stresle başa çıkma stratejileri, iyimserlik, kötümserlik ve mutluluk değişkenleri çerçevesinde incelemiştir. Araştırmada yarı deneysel ön test–son test kontrol gruplu desen kullanılmıştır. Örneklem, Türkiye’de özel bir şirkette çalışan 25-47 yaş aralığında toplam 36 çalışandan oluşmuştur. Müdahale grubundaki katılımcılar sekiz hafta boyunca haftada iki kez eşli olmayan koreografik dans oturumlarına katılmış, kontrol grubu ise herhangi bir yapılandırılmış etkinliğe dahil edilmemiştir. Psikososyal sonuçları değerlendirmek amacıyla geçerliği ve güvenirliği kanıtlanmış öz bildirim ölçekleri kullanılmış ve veriler parametrik testlerle analiz edilmiştir. Bulgular, müdahale grubunda mutluluk, stresle başa çıkma kapasitesi ve iyimserlik düzeylerinde anlamlı artışlar olduğunu; kötümserlik düzeyinde ise istatistiksel olarak pozitif yönde anlamlı bir azalma eğilimi bulunduğunu göstermiştir. Bu sonuçlar, dansın yalnızca bir fiziksel aktivite olmadığını, bilişsel, duygusal ve sosyal boyutları bütünleştiren bütüncül bir müdahale işlevi gördüğünü ortaya koymaktadır. Dayanıklılığı ve başa çıkma becerilerini artırması ile olumlu duygulanımı güçlendirmesi sayesinde dans, çalışanların ruh sağlığını ve iyi oluşunu desteklemek için değerlendirilebilir. Çalışma, işyeri sağlığının geliştirilesi ve keyifli ve düşük maliyetli dans temelli programların entegre edilmesinin, mesleki stresi azaltma ve zihinsel becerileri güçlendirme açısından önemli bir potansiyele sahip olduğunu vurgulamaktadır.