Σκοπός της παρούσας έρευνας ήταν η διερεύνηση των αντιλήψεων μαθητών1 και μαθητριών Γυμνασίου για την ψυχοκοινωνική και μαθησιακή τους προσαρμογή κατά τη συνθήκη της διά ζώσης εκπαίδευσης ένα χρόνο μετά την άρση αναστολής λειτουργίας των σχολείων λόγω της πανδημίας του Covid-19 και δι’ ανάκλησης για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση κατά τη διάρκεια της αναστολής λειτουργίας των σχολείων. Για τον σκοπό της έρευνας χορηγήθηκαν ερωτηματολόγια αυτοαναφοράς σε 282 μαθητές Β’ και Γ’ Γυμνασίου από σχολεία δύο αστικών κέντρων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Οι συμμετέχοντες αξιολόγησαν την προσαρμογή τους τόσο στη διά ζώσης όσο και, αναδρομικά, στην εξ αποστάσεως εκπαιδευτική συνθήκη. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν σημαντικές διαφορές στην ψυχοκοινωνική και μαθησιακή προσαρμογή των μαθητών μεταξύ των δύο συνθηκών. Στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση καταγράφηκαν υψηλότερα επίπεδα «διαταραχών διαγωγής», «υπερκινητικότητας/διάσπασης προσοχής» και «στρατηγικών επιφάνειας», ενώ η «θετική κοινωνική συμπεριφορά» και όλοι οι δείκτες σχολικής εμπλοκής εμφανίστηκαν σημαντικά μειωμένοι σε σύγκριση με τη διά ζώσης εκπαίδευση. Το μοντέλο δομικών εξισώσεων έδειξε ότι οι στρατηγικές μάθησης διαμεσολαβούν τη σχέση μεταξύ ψυχοκοινωνικών παραγόντων και «γνωστικής εμπλοκής», πλήρως στην περίπτωση της «θετικής κοινωνικής συμπεριφοράς» και μερικώς στην περίπτωση των «διαταραχών διαγωγής» και της «ΔΕΠΥ». Επιπλέον, στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση η «θετική κοινωνική συμπεριφορά» δεν οδηγούσε άμεσα σε αυξημένη «συμπεριφορική εμπλοκή», αλλά έμμεσα, μέσω της αρνητικής της σχέσης με τις «στρατηγικές επιφάνειας». Η σημασία των αποτελεσμάτων της έρευνας για την υποστήριξη της μαθησιακής και ψυχοκοινωνικής προσαρμογής των μαθητών, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων, συζητάται με βάση την υπάρχουσα βιβλιογραφία.
Polychroni et al. (Wed,) studied this question.