Answers are grounded in this paper and cite their sources.
This text translates a passage from Jaspers’ work discussing guilt in light of Kierkegaard’s views, suggesting deeper existential implications.
Bu metin, Karl Jaspers’in Psychologie der Weltanschauungen (1919 – Dünya Görüşlerinin Psikolojisi) adlı eserinde yer alan “Schuld” başlıklı pasajın çevirisini sunmaktadır. Jaspers burada suçu, insanın kaçınılmaz olarak karşılaştığı dört sınır durumdan biri olarak konumlandırır ve kavramı Søren Kierkegaard’ın “Mutlak ile olan mutlak ilişki” anlayışı çerçevesinde tartışır.Kierkegaard suçu yalnızca hukuki ya da toplumsal ölçütlerle değil, Tanrı ile birey arasındaki doğrudan ve aracısız ilişki bağlamında yorumlar. Ona göre, dışsal dolayımlar, ölçülebilir hukuki cezalar veya bireysel ölçütlere dayalı kefaretler, suçluluğun varoluşsal boyutunu ortadan kaldırmaz. Bu nedenle Kierkegaard, üç “sonlu” suçluluk kavramı olduğunu belirtir: dolayımlama, geçici kefaret ve kendi kendine uydurulan kefaretler.Jaspers’in aktarımıyla bu kavramlar, suçluluğu ölçülebilir ve sonlu hale getirir; oysa “Mutlak ile olan mutlak ilişki”deki suçluluk, bireyin Tanrı karşısında üstlendiği sınırsız sorumluluğun ifadesidir. Bu bakış açısı, modern dünyada hukuki, etik ve politik tartışmaların ötesine geçen varoluşsal bir sorumluluk anlayışına kapı aralamaktadır.
No takes yet. Share an insight, caveat, or question.
Songül Köse Özgeçer (2026) studied this question.
Synapse has enriched 10 related papers. Consider them for comparative context: