Vertrouwen in toezichtsactoren in uitgaansgebieden: een vergelijking tussen politie, portiers en cameratoezicht

In de Nederlandse strafrechtspleging zijn verschillende actoren betrokken. Over de functie en taken van deze actoren is veelvuldig geschreven in de literatuur, zo ook waar het gaat om interacties tussen politie en burgers. Binnen laatstgenoemde wordt onder andere gekeken naar de mate waarin het publiek vertrouwen heeft in de politie en hun activiteiten.1 Een van de ‘vormen’ van vertrouwen die onderzocht worden betreft ‘interpersoonlijk vertrouwen’, gericht op persoonlijk contact en bejegening. Een andere vorm van vertrouwen, en tevens hetgeen waar wij ons in het huidige artikel op richten, betreft ‘institutioneel vertrouwen’. Institutioneel vertrouwen is een weerspiegeling van wat we zouden kunnen duiden als een functiewaardering van de politie; de mate waarin de politie competent wordt geacht om te acteren.2 Het is van belang om vertrouwen onder burgers in kaart te brengen, omdat de mate waarin burgers de toezichthouder vertrouwen samenhangt met de bereidheid om de aanwezigheid van deze actoren te accepteren en met hen samen te werken. Dat bepaalt vervolgens de mate of het vermogen van de actor om controle uit te oefenen.3 Kortom, een gemis aan vertrouwen zou de effectiviteit en legitimiteit van een toezichtsactor kunnen schaden.4