ez-Zurḳānī’nin Menāhilu’l-ʿIrfān’ı Kur’ân İlimleri alanında ez-Zerkeşī’nin el-Burhān’ı ve es-Suyūṭī’nin el-İtḳān’ından sonra en fazla başvurulan eserler arasında yer alır. Bu eser XX. yüzyıl Kur’ân araştırmalarında son derece önemli bir yere sahiptir. 17 bölümün ve çok sayıda alt başlığın bulunduğu oldukça kapsamlı bu eserde ez-Zurḳānī’nin zaman zaman öğretim materyali olarak telif edilmiş şiirlerden yararlandığı görülmektedir. Çoğunlukla da edebî nedenlerden dolayı şiirlerden yararlandığı anlaşılmaktadır. Az da olsa eserde istişhad amacıyla başvurulan beyitler de bulunmaktadır. Eserdeki beyitlerin şairleri, divanlara ve diğer kaynaklara başvurularak tespit edilmeye çalışılmıştır. Ayrıca kaynak nüshalarla karşılaştırmalar yapılarak vezin ve anlam bakımından en uygun rivayetler belirlenmiştir. ez-Zurḳānī’nin eserinde öğretim materyali olarak telif edilen şiirlerden 11 yerde yararlandığı, bu tür beyitlerin sayısının 27 olduğu tespit edilmiştir. Bilgi aktarımını, öğrenmeyi kolaylaştıran ve öğrenilen bilgileri muhafaza etmeye yarayan bu tür beyitlerin eserde kullanılması, geleneğin sürdürülmesi olarak değerlendirilmiştir. ez-Zurḳānī’nin öğretim materyali dışında kategorize edilen beyitlerden ise 42 yerde yararlandığı görülmektedir. Buralarda yararlanılan beyitlerin sayısının ise tekrarları ile birlikte 59 olduğu anlaşılmaktadır. Öğretim materyali olarak telif edilen beyitlerin VI. ile IX. asırlar arasında, şairi tespit edilen diğer beyitlerin ise İslam öncesi ile müellifin yaşadığı asır arasında telif edildiği ortaya çıkmaktadır. Yararlanılan beyitler arasında Hz. İsmail döneminde yaşadığı kabul edilen Muḍāḍ İbn ʿAmr el-Curhumī’ye isnat edilen bir beyte rastlanmıştır. Menāhilu’l-ʿIrfān’daki beyitler, esere edebi bir değer katmış ve eserin akıcılığında önemli rol oynamıştır. Ayrıca bu tür beyitlerin, müellifin aktardığı bilgilerde ve eserin konuları hakkında ileri sürülen çeşitli iddialara verdiği cevaplarda ikna ediciliği artırdığı kanaatine varılmıştır.
Halil Aldemir (Fri,) studied this question.