Bu çalışma, sosyal hızlanmanın akademik çalışma yaşamı ve akademisyenlerin mesleki algıları üzerindeki etkisini incelemektedir. Araştırmada alanında faaliyet gösteren 20 akademisyen ile görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Görüşme verileri içerik analizi ile çözümlenmiştir. Bulgular, bürokratik prosedürler ve kurumsal talepler tarafından yönlendirilen artan akademik çalışma hızının, çalışanlarla kurumsal yapılar arasındaki etkileşimi azalttığını ve bir kopukluk duygusunu beslediğini göstermektedir. Önde gelen sosyologların zaman sosyolojisi yaklaşımlarından yararlanan çalışma, hızlandırılmış zamanın yansıtıcı düşünmeyi azalttığını ve sürdürülebilir bilimsel çalışma ortamını zorlaştırdığını ileri sürmektedir. Manuel Castells’in zayıflamış sosyal bağlar hakkındaki yaklaşımları, akademisyenlerin azalan meslektaşlık ve artan izolasyonu deneyimlediklerine ilişkin bulgularla örtüşmektedir. Richard Sennett’in modern çalışma ortamlarındaki esneklik ve istikrarsızlık konusundaki endişeleri, akademik istihdamın güvensiz doğasını yansıtmakta ve kurumsal güvensizliğe yol açmaktadır. Virgilio ve Bauman’ın akışkan modernite tespitleri, sürekli değişimin uzun vadeli akademik taahhütleri zayıflattığı yönündedir ve çalışmanın sonuçlarını desteklemektedir. Çalışma, hızlı çıktı ve bürokratik uyum için artan baskının kurumsal aidiyet bilincini zedelediğini, içsel motivasyonu zayıflattığını ve akademik kimliği aşındırdığını vurgulamaktadır. Sonuç olarak, yükseköğretim kurumlarının verimlilik odaklı bürokrasilere dönüşmesi akademik çalışmanın entelektüel zaman ritmine uymayan bir işleyişi ortaya koymaktadır. Bu gelişmelerin ele alınması, aşırı üretkenlik talepleri yerine entelektüel katılımı ve sürdürülebilir akademik kariyerleri önceliklendiren düzenlemeler yönünde faydalı olabilecektir.
Çelik et al. (2026) studied this question.