Covid-19 pandemisi, özellikle kırılgan gruplardaki çocukların eğitime erişiminde ciddi kesintilere yol açmıştır. Bu çalışma, mevsimlik tarım göçüne katılan çocukların pandemi öncesinde ve pandemi sürecinde eğitime erişim deneyimlerini ve aile yaşantılarında meydana gelen değişimleri çocuklar ve annelerin perspektifinden incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada nitel araştırma desenlerinden durum çalışması kullanılmış, uygun örnekleme ile Şanlıurfa ilinde yaşayan, her yıl mevsimlik tarım göçüne katılan 50 çocuk ve 50 anne ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Veriler içerik analizi yöntemiyle analiz edilmiştir. Analiz sonucunda üç ana tema ortaya çıkmıştır. Bunlar; 1. Covid öncesi ve Covid döneminde eğitime erişim, 2. Pandemi sürecinde aile yaşantıları ve ilişki dinamikleri, 3. Geleceğe yönelik beklenti ve kaygılar olarak belirlenmiştir. Bulgular, pandemi öncesinde okula devam eden birçok çocuğun uzaktan eğitim sürecine katılım sağlayamadığını ortaya koymaktadır. Dijital uçurum, ekipman eksikliği, iş yükü ve çevresel etkenler eğitime erişimde temel engeller olarak belirlenmiştir. Aile içi ilişkilerde ise maddi sorunlar, iş yükünde artış ve ebeveyn-çocuk arasında çatışmalar yaşandığı görülmüştür. Çocukların ve annelerin geleceğe yönelik beklenti ve kaygıları arasında eğitime devam etme isteği, öğrenme kayıpları, meslek sahibi olma arzusu ve erken yaşta evlilik korkusu öne çıkmıştır. Çalışma, pandemi koşullarında mevsimlik tarım göçüne katılan çocukların eğitimde görünmez kaldığını ve yapısal eşitsizliklerin derinleştiğini göstermektedir. Bu doğrultuda, kriz dönemlerinde dezavantajlı çocuklar için kapsayıcı ve esnek eğitim politikalarının geliştirilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.
Azaklı et al. (Wed,) studied this question.
Synapse has enriched 5 closely related papers on similar clinical questions. Consider them for comparative context: