Bu makale, dijitalleşmenin iç mimarlık ve çevre tasarımı eğitimi üzerindeki dönüştürücü etkisini incelemektedir. Geleneksel içmimarlığın tekil kullanıcıya odaklanan "terzi işi" (kişiye özel) anlayışının, sanal mekanların (metaverse, oyunlar, simülasyonlar) gerektirdiği çok kullanıcılı, sistem odaklı ve mekansal hikaye anlatıcılığıyla şekillendirilen yeni paradigmaya nasıl evrildiğini ele almaktadır.Çalışma, "Sanal Mekan Tasarım Stüdyosu" seçmeli dersinin deneysel olarak yeniden yapılandırılması üzerine kurulu nitel bir vaka çalışmasıdır. Veriler, karma yöntemle (nitel vaka analizi ve yapılandırılmış anket, N=18) toplanmış ve tematik analizle değerlendirilmiştir. Ders içeriği, oyun ve simülasyon sektörlerinden profesyonellerin katılımıyla zenginleştirilmiş; "Mekansal Hikaye Anlatıcılığı" ve "Bilinçli Kusurluluk" gibi kavramlar aktarılmıştır.Bulgular, bu müdahalenin öğrencilerin kavramsal farkındalıklarını, teknik yetkinliklerini ve mesleki vizyonlarını anlamlı ölçüde geliştirdiğini göstermektedir. Katılımcıların büyük çoğunluğu, dersin bakış açılarını dönüştürdüğünü ve edinilen bilgilerin mevcut müfredatta yer almadığını ifade etmiştir. Mevcut içmimarlık eğitiminin dijital mekan tasarımına hazırlamakta yeterli olamayabildiği tespit edilmiştir. Sonuç olarak, içmimarlık müfredatlarının bu paradigmaya adaptasyonu için sanayi-akademi iş birliklerinin sistematikleştirilmesi ve disiplinlerarası yetkinliklerin entegrasyonunun zorunluluğu vurgulanmaktadır.
No takes yet. Share an insight, caveat, or question.
Yünür et al. (2026) studied this question.
Synapse has enriched 5 closely related papers on similar clinical questions. Consider them for comparative context: