ประสทธผลของการแพทยทางไกลสำหรบการปองกนแบบทตยภมในผปวยกลมโรคหวใจขาดเลอดเฉยบพลน: การทบทวนวรรณกรรมอยางเปนระบบและการวเคราะหอภมาน

การควบคุมปัจจัยเสี่ยงในผู้ป่วยโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันอย่างต่อเนื่องเป็นส่วนสำคัญในการลดความเสี่ยงต่อการเกิดเหตุการณ์ทางหัวใจและหลอดเลือดซ้ำ การแพทย์ทางไกลได้รับความสนใจในการนำมาใช้สนับสนุนการป้องกันทุติยภูมิ อย่างไรก็ตาม การสังเคราะห์หลักฐานเชิงประจักษ์อย่างเป็นระบบยังมีข้อจำกัด การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินประสิทธิผลของการแพทย์ทางไกลในการควบคุมปัจจัยเสี่ยงของโรคหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันเปรียบเทียบกับการบริการปกติในผลลัพธ์ด้านระดับ LDL ความดันโลหิต ดัชนีมวลกาย และอัตราการเลิกสูบบุหรี่ โดยทำการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและวิเคราะห์อภิมานจากการศึกษาเชิงทดลองแบบสุ่มที่มีกลุ่มควบคุม สืบค้นงานวิจัยจากฐานข้อมูล PubMed, EMBASE, Cochrane และ CINAHL จากการสืบค้นพบงานวิจัยจำนวน 14 การศึกษา ในผู้ป่วยรวม 5,436 ราย ผลการศึกษาพบว่า การแพทย์ทางไกลเพิ่มโอกาสการบรรลุเป้าหมายของระดับ LDL <1.8 mmol/L ได้ร้อยละ 11 (RR = 1.11, 95%CI 1.04, –1.18) และลดระดับ LDL อย่างมีนัยสำคัญ (MD = –0.11 mmol/L, 95%CI –0.22, –0.01) ด้านความดันโลหิต การวิเคราะห์เฉพาะการศึกษาที่มีความเสี่ยงของอคติต่ำพบการลดลงอย่างมีนัยสำคัญของความดันโลหิตซิสโตลิก (MD = –5.58 mmHg, 95%CI –10.83, –0.32) ส่วนผลต่อดัชนีมวลกายจากการวิเคราะห์เฉพาะการศึกษาในออสเตรเลียพบการลดลงอย่างมีนัยสำคัญ (MD = –1.16, 95%CI –1.88, –0.44) อย่างไรก็ตาม ไม่พบว่าการแพทย์ทางไกลส่งผลต่ออัตราการเลิกบุหรี่ ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการแพทย์ทางไกลมีประสิทธิผลในการควบคุมระดับ LDL และความดันโลหิตในผู้ป่วย สามารถนำไปใช้พัฒนาแนวทางการดูแลผู้ป่วยเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมป้องกันแบบทุติยภูมิมาตรฐานต่อไป